J.Słowacki opisuje stworzenie świata tak jakby był tego naocznym świadkiem:

« ...Albowiem Duch mój, jako pierwsza trójca z trzech osób: z Ducha, z Miłości i z Woli złożony, leciał, powołując bratnie duchy podobnej sobie natury, a przez Miłość Wolę w sobie obudziwszy, zamienił punkt jeden niewidzialnej przestrzeni w rozbłysk Sił Magnetyczno-Atrakcyjnych. A te przemieniły się w elektryczne i piorunowe — I rozciepliły się w Duchu. A gdy oto zaleniwiony w pracy, mój Duch słoneczności z siebie wydobyć zaniedbał i z drogą się Twórczości rozminął, Tyś go, Panie, walką sił wnętrznych i rozbratnieniem onych ukarał — nie światłem już, ale ogniem niszczycielem błysnąć przymusił, a dłużnikiem miesięcznych i słonecznych światów uczyniwszy, zamieniłeś Ducha mego w kłąb ognia i zawiesiłeś go na przepaściach. A oto na niebiosach drugi krąg duchów świecących, kręgowi ognia podobny, lecz czystszej i odkupionej natury, anioł złoty z rozwiniętymi włosami, silny i porywający, uchwycił jedną garść globów, zakręcił nią jak tęczą ognistą i porwał za sobą. A oto na niebiosach drugi krąg duchów świecących, kręgowi ognia podobny, lecz czystszej i odkupionej natury, anioł złoty z rozwiniętymi włosami, silny i porywający, uchwycił jedną garść globów, zakręcił nią jak tęczą ognistą i porwał za sobą... » (« Genezis z Ducha » )

Jeśli przeczytamy ten mistyczny opis jeszcze raz skupiając uwagę raczej na elementach natury czysto materialnej to dostaniemy coś takiego :

«[ ...Duch... zamienił] punkt jeden … przestrzeni w rozbłysk Sił Magnetyczno-Atrakcyjnych. A te przemieniły się w elektryczne i piorunowe — I rozciepliły się [w Duchu ... Tyś go, Panie,] ... ogniem niszczycielem błysnąć [przymusił... zamieniłeś Ducha ... w] kłąb ognia i zawiesiłeś go na przepaściach… [A oto … krąg duchów... uchwycił] jedną garść globów, zakręcił nią [jak tęczą ognistą...] »

Czyli jest tu opisany pewien proces jak najbardziej materialny, fizyczny z następującymi etapami :

- ˮrozbłysk Sił Magnetyczno-Atrakcyjnychˮ (w jednym punkcie przestrzeni)

• przemiana sił w ˮelektryczne i piorunoweˮ 

– a następnie :

   ˮrozcieplenieˮ, ˮbłysk ognia niszczycielaˮ, ˮkłąb ogniaˮ 

• i wreszcie pojawia się -ˮgarść globówˮ…

Czytam to, dziwuję się, czytam i nadziwić się nie mogę. Jak to przypomina to co fizycy i astronomowie nazywaja « Big Bangiem »  i co zostało naukowo opisane dopiero kilkadziesiąt lat później ! To było przecież pisane gdzieś w latach 1843 – 1846. To jest naprawdę genialne !!! Genialny Wielki Julo istotnie mógłby powiedzieć tak jak Stanisław Wyspiański:_ «  moje myśli naukowe równie dobre, jak myśli znaczonych dyplomem »_ !!!
Warto tu zacytować więcej bo to rzuca ciekawe światło na sam proces twórczy :

_...mam ten dar bowiem: patrzę się inaczej. Inaczej niźli wy, co nie kształcicie wzroku, dla których stworzył Bóg szablony i szematy, co talentowi krzyczycie "proroku!", a duszy poddajecie studenckie tematy …
otom naraz znalazł się z kamratką muzą, dla której tajniki odkryto - dla której wszystkich tajemnic półmroki
jasne, bo talent feruje wyroki - I mniejsza o to, czyli Akademie dochodzeń moich i badań szczegóły przyjmą, uznają i przyznają premie… sztuka jest z ducha, stwarza się, nie robi, a raz stworzona duchem, jest pewnikiem. Stąd sądzę, że są moje myśli naukowe równie dobre, jak myśli znaczonych dyplomem...
Więc stąd pewien niepokój przypada na mrówki. Jak to, skąd to, skąd rodem, gdzie paszport, gdzie wiza... któż to poza tym stoi? pod tym się ukrywa? A to jest tylko talent i zwykle tak bywa… _(Noty do "BOLESŁAWA ŚMIAŁEGO")

I czy to nie jeden z pierwszych opisów Big Bangu w światowej literaturze? Porównywalny chyba tylko ze słynnym dziełem Edgara Allana Poe “Eureka” (w którym Amerykanin przeczuł i opisał m.in. powstanie wszechświata z jednej pierwotnej cząstki czy atomu). Ale o  “Eurece” wiedzą na świecie wszyscy których te sprawy interesują… E.A.Poe ma licznych wielbicieli, również wśród przedstawicieli nauk ścisłych którzy jego dzieło czcza i studiuja… A o genialnym Wielkim Julku i o jego « Genezis » – cisza... Bardzo mało kto... Nawet u nas, miedzy Odrą, Wartą a Bugiem… Chciałem przeczytać w internecie co o tym niesamowitym przeczuciu napisano z punktu widzenia nauk ścisłych - i nic nie znajduję... (owszem, nie trudno znaleźć różne analizy czysto literackie). Polakom jakby słuch osłabł ? Sam Wielki Julo się na to skarżył :

« Gdy kto parę wynajdzie — to drudzy powinni machiny wymyślić. Lecz Polacy cieszą się z odkrycia wielkiego i każdy z nich myśli o tym, żeby coś podobnego wynalazł, a twórczość Ducha zostaje niezrealizowana w ciele, a zatem nie wydaje owoców... »

Tymczasem z prośbą się do koleżeństwa zwracam o polecanki wasze cóż możnaby dzieciątkom czytać do snu dalej..

I saw this little baby sitting on the piano, he had a hair almost like Chopin 's. Lang Lang, Chinese pianist"

Członkiem zarządu jest Krzysztof Wysdak.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Towarzystwo_Społeczno-Kulturalne_Niemców_na_Śląsku_Opolskim

Jest on również związany z Komitetem Wyborczym Wyborców Mniejszość Niemiecka (KWW MN), gdzie pełnił rolę pełnomocnika wyborczego.

https://sejmsenat2023.pkw.gov.pl/sejmsenat2023/en/komitet/29643?elections=sejm

W latach 1983–ok. 2000 mieszkał w Niemczech.

Politycznie, mniejszość niemiecka w województwie opolskim od lat tworzy koalicje samorządowe z Platformą Obywatelską (PO, obecnie w ramach Koalicji Obywatelskiej – KO) i Polskim Stronnictwem Ludowym (PSL). Przykładowo, od 2014 r. w sejmiku województwa opolskiego rządzi koalicja PO/KO-PSL-MN (w 2024 r. MN startowała pod szyldem Śląskich Samorządowców). PiS (Prawo i Sprawiedliwość) pozostaje w opozycji do tych ugrupowań w regionie.

Mniejszość niemiecka współpracuje z PO w samorządzie, a jej przedstawiciele (np. poseł Ryszard Galla) często głosują w Sejmie przeciwko PiS.

W 2007 r., komentując wizytę grupy rowerzystów z Bawarii w Strzelcach Opolskich (gdzie Wysdak pomagał w organizacji), pozytywnie odniósł się do kontaktów polsko-niemieckich, podkreślając swoje emigracyjne doświadczenie:

"Pan Krzysztof Wysdak wyjechał ze Śląska na stałe do Niemiec w 1983 roku. W ostatnich latach dosyć często odwiedzał swoje rodzinne strony".

https://www.strzelceopolskie.pl/main/aktualnosci/Z-Bawarii-do-Strzelec-na-rowerach/idn:803

Z jednodniową wizytą przebywała w Opolu grupa polityków SPD z podokręgu Naustadt-Bad Durkheim w Nadrenii-Palatynacie. W trakcie spotkania z wicemarszałkiem Kotysiem goście interesowali się programem "Odnowy wsi", którego pomysł został zaczerpnięty z Nadrenii

Wicemarszałek Józef Kotyś spotkał się z grupą polityków SPD z podokręgu Naustadt-Bad Durkheim w Nadrenii-Palatynacie. Przebywali oni w Opolu na zaproszenie starostwa ziemskiego w Opolu.

--- Współpracujemy z powiatem Ludwigshafen i to stamtąd przyszło zapytanie, czy nie zorganizowalibyśmy dla grupy Niemców jednodniowego pobytu w Opolu.

Przyjaciół nie pyta się: po co? - mówi Krzysztof Wysdak, wicestarosta.

https://samorzad.pap.pl/kategoria/archiwum/niemcy-z-spd-w-opolu

– Gdy w Warszawie rozkręca się kolejna antyniemiecka kampania, czujecie jej skutki tutaj, na Śląsku Opolskim? – pytam Rafała Bartka, przewodniczącego Mniejszości Niemieckiej (formalnie: Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na Śląsku Opolskim). Siedzimy w jego opolskim biurze, na ścianie wisi zegar w kształcie RFN (/rfn-3171).– Zawsze to czujemy. Za każdym razem wzrasta ilość hejtu w mediach społecznościowych, dostajemy groźby. Jakiś czas temu otrzymałem np. list z pogróżką, że mnie zabiją, bo jestem Niemcem – odpowiada. – Politycy rozkręcając spiralę nienawiści nie zdają sobie sprawy ze skutków, bo skutki widać nie w stolicy, a w regionach.W Polsce Niemców jest nieco ponad 144 tysiące. Najwięcej „polskich” Niemców żyje na Górnym Śląsku (/gorny-slask-17054): ponad 60 proc. Z kolei zdecydowana większość spośród nich zamieszkuje woj. opolskie. Według spisów powszechnych są największą uznaną mniejszością w Polsce – liczniejsi Ślązacy (/slazacy-7043) (596 tys.) i Kaszubi (/kaszubi-21429) (179 tys.) nie są uznani.Niemcy, którzy dziś żyją na Śląsku, to resztka dawnej, znacznie większej śląsko-niemieckiej społeczności.

Rok 1989 to eksplozja, wielkie wyautowanie się mniejszości niemieckiej. W latach 90. mówiło się nawet o milionie polskich Niemców, choć pewnie z przesadą. W 1991 r. udało się im wprowadzić do parlamentu siedmiu posłów i senatora. U wielu budzili lęk. Na przykład gdy ktoś napisał na transparencie o Kohlu po niemiecku: „Helmucie, jesteś także naszym kanclerzem”. Albo gdy pierwszy lider Mniejszości Henryk Król, który dopiero co zmienił godność na Heinrich Kroll, powiedział: „My, Ślązacy, jesteśmy tutaj w domu, Polacy są tu gośćmi”.Po 1989 r. ludzie deklarowali się jako Niemcy z wielu powodów. Niektórzy czuli się Niemcami, inni chcieli wykrzyczeć sprzeciw wobec Polski, jeszcze inni kierowali się kieszenią, np. chcieli dostać czerwony paszport.– Moja oma Anna, rocznik 1926, zakładała u nas Mniejszość – mówi Pejter Długosz. – Pamiętam, że gdy ktoś puścił plotkę, że za zapisanie się do Mniejszości dostaje się 100 marek, przez kilka dni drzwi dosłownie się u nas nie zamykały. Do dziś ludzie dzwonią do Mniejszości i pytają, czy jak się zapiszą, to dostaną pieniądze.Długosz wspomina, że wówczas po raz kolejny zaczęła pękać miejscowa wspólnota – takich pęknięć w XX wieku było wśród tutejszych co niemiara: powstania, plebiscyt, podział regionu w 1922 r., nazizm, wojna, weryfikacja, wypędzenia, wysiedlenia, emigracja itd.
...
Krzysztof Wysdak jednak przyznaje: „Wykrwawiamy się”. I liczby potwierdzują jego słowa, gdyż prawdę ujawniają dopiero szczegółowe dane. Spis do spisu o 43 proc. mniej obywateli zadeklarowało tożsamość niemiecką jako jedyną – dziś osoby czujące się wyłącznie Niemcami stanowią jedynie 16 proc.
...
– Jeśli Berlin wam pomaga, to pojawia się pytanie, czy chce coś w zamian? Niektórzy mówią, że nie można służyć dwóm panom równocześnie – mówię Krzysztofowi Wysdakowi, najciekawszemu intelektualiście Mniejszości

https://www.tygodnikpowszechny.pl/nasi-niemcy-najwieksza-uznana-mniejszosc-w-polsce-189759

Mam taką przypadłość, że strasznie mnie kłuje wewnętrzna sprzeczność wszystkiego, co jest wewnętrznie sprzeczne. Nie potrafię nad tym przejść do porządku dziennego. Nawet w rozmowie ze starą matką łapię się na tym, że taką wewnętrzną sprzeczność jakiejś wypowiedzi muszę wytknąć. Wewnętrza sprzeczność, dopóki nie zostanie usunięta kładzie każdą tezę, każdą teorię, każdy wniosek, każdą opinię, każde rozumowanie, każde wytłumaczenie się.

Byłem zaznajomiony z dwiema sprawami karnymi, gdzie skazaniu przeszkadzała wewnętrzna sprzeczność. Została ona usunięta pozornie. Pozornie, ponieważ wyjaśnienie usuwające sprzeczność w jednym miejscu powodowało ją nieuchronnie w innym. W obu przypadkach sędziom zależało widocznie na wyroku skazującym i mimo istnienia wewnętrznych sprzeczności, bardzo oczywistych, bez odniesienia się do nich, oskarżonych skazano.

Czasami podczas rozmowy nie zgadzam się w jakiś sposób z tezą rozmówcy. „Nie zgadzam się” to znaczy uważam, że przy dostępnych mi danych należy dojść do innych wniosków. Mógłbym wtedy tłumaczyć krok po kroku moje rozumowanie. To zabiera jednak dużo czasu i pewnej systematyczności. Nie zawsze tym czasem dysponuję i nie zawsze mogę wypełniać standardy systematyczności. Czasem mi się po prostu nie chce. Dlatego jeśli przyjdzie mi do głowy pytanie, na które uczciwa odpowiedź rozmówcy obali jego tezę, zadaję po prostu to pytanie (czasami jest to seria pytań).

Posłużę się infantylnym, celowo przerysowanym przykładem takie pytania (akurat tutaj mógłbym z powodzeniem sam dać odpowiedź):
Wyskakuje ktoś z tezą, że skoro 6 jest podzielne przez 2 to wszystkie liczby całkowite większe niż 5 są podzielne przez 2. To ja wtedy zadaję pytanie: a czy 7 jest podzielne przez 2?

Zasadniczo jedyną właściwą reakcją jest stwierdzenie: faktycznie, o tym nie pomyślałem. Wycofuję się.
Czasem wystarczy nieco tezę przerobić, dopracować, tak żeby sprzeczności wewnętrznej nie zawierała, więc jeśli głoszącemu tezę zależy na tym, żeby ona była bliska prawdy, powinien podziękować za zwrócenie uwagi.
Zadanie pytania „pułapki” w takim przypadku jest najkrótszą drogą do obalenia tezy / wniosku / itd.

Czasami teza nie zawiera wewnętrznej sprzeczności, ale żeby była spójna, głoszący ją musi się przyznać do pewnych założeń, których może się z jakichś powodów wstydzić. Tu podaję przykład już z życia wzięty - opisywany przeze mnie przypadek.

Teza brzmi:
„Ekumeniczne studia biblijne mogą być dla mnie pożyteczne.”

Pytanie „pułapka” w tym przypadku to:
-- Czy nasza wiara jest prawdziwa?

I teraz jeśli odpowiedź jest twierdząca, wtedy teza okazuje się nieprawdziwa. Można też starać się utrzymać tezę za wszelką cenę, ale odpowiedź na pytanie pułapkę musi być wtedy przecząca (albo przynajmniej brzmieć: nie mam co do tego pewności), co może być dla głoszącego tezę w jakimś stopniu niekomfortowe.

W stosunku do bliskich stosuję prośby, błagania i apele, by podawali zawsze prawdziwy i najważniejszy powód jakiejś prośby / decyzji / wytłumaczenia zachowania. Jeśli podadzą taki, który obalę, pozostają bezbronni, a ja drążę dopóty, dopóki nie wyjdzie na jaw prawdziwa przyczyna czegoś. Takie moje zachowanie nie jest dla nich komfortowe, przyznaję, ale po latach stosowania przynosi skutki w postaci szczerości w rozmowie, a szczerość (czyli prawda) ułatwia współżycie.

Jak już nie raz pisałem, miałem okazję w życiu sporo negocjować. Z początku starałem się przestrzegać różnych konwenansów i zasad savoir vivre. Z czasem doszedłem do wniosku, że trzeba to odrzucić i postawić na szczerość. Szczerość pozwalała przekazać własne obawy i poznać prawdziwe obawy (potrzeby) drugiej strony a dopiero wtedy dało się wypracować zapisy chroniące dwie strony. Do tego służyły również pytania „pułapki”, które pozwalały odrzucić fałszywe powody / przesłanki i dojść do tych prawdziwych.

Każdemu rozmówcy mówię: Zadaj mi jakie chcesz pytanie. Odpowiem na każde.

Unikanie odpowiedzi uważam zasadniczo za brak uczciwości w rozmowie. Dlatego właśnie nie wpuszcza się redaktorów Republiki na konferencje ZiS, żeby nikt nie zadawał pytań „pułapek”. Z kolei z tego co widzę politycy PiS zazwyczaj chętnie odpowiadają na zadawane w dobrej wierze pytania różnych Polsatów i innych takich. Pereira idzie do Zero nie znając pytań i wystawiając się na pytania słuchaczy, Chajzer takiej formuły odmawia.

Czasem zadaję pytania po prostu z niewiedzy – widzę potencjalnie słabe punkty czegoś, nie mam na ten temat wiedzy, pytam, żeby samemu przyjąć jakąś tezę (jeśli ktoś jest w stanie moją wątpliwość wyjaśnić) lub ją odrzucić.

Czasami wydaje mi się, że mam jakieś rozwiązanie - bardzo mi się ono podoba, przywiązałem się do niego. Utworzyłem nawet błyskotliwą konstrukcję. Upewniam się, że poszczególne poziomy się zgadzają, ale jeśli na dowolnym etapie któregoś oparcia nie ma, z cudownego rozwiązania się wycofuję. Czasem są wszystkie pomyślane przeze mnie powody, ale nie uwzględniłem jeszcze innego.

W najważniejszej sprawie było zresztą identycznie. W swojej głupocie / niewiedzy / przekonaniu o własnej mądrości uważałem naszą Wiarę za sprzeczną w niektórych elementach. Te sprzeczności sprawiały, że traktowałem ją jako wiarę fałszywą. Dopiero na rebelyi znalazłem przyjaciela, który był tak dobry, że każde moje przekonanie o wewnętrznej sprzeczności czegoś – pięknie i wszechstronnie obalał. Krok po kroku zobaczyłem, że w tej wierze nie ma żadnej sprzeczności a zatem jest to Wiara Prawdziwa.

Nie obruszajmy się więc na pytania i nie traktujmy ich jako pułapek, a jeśli faktycznie takimi się okazują, dopracowujmy swoje tezy / stwierdzenia / wnioski lub jeśli to niemożliwe - wycofujmy się z nich bez żalu. Nie starajmy się za wszelką cenę, wbrew prawdzie, czasem nawet dobru bliźnich (znam wiele takich przypadków) upierać się przy swoich wcześniejszych stwierdzeniach, posiadajmy tzw. uczciwość intelektualną, czyli umiłowanie prawdy, no i bądźmy szczerzy.

No i oczywiście, jeśli jest szczerze (tj. rozmówcy widzą nawzajem, że są szczerzy), to jest miło, a chodzi również o to, żeby było miło.

The Dice Man to powieść z 1971 roku autorstwa amerykańskiego powieściopisarza George'a Cockcrofta , piszącego pod pseudonimem „Luke Rhinehart”. [ 1 ] Książka opowiada historię psychiatry , który codziennie podejmuje decyzje na podstawie rzutu kostką . [ 2 ] Cockcroft w wywiadach opisuje pochodzenie pomysłu na tytuł w różny sposób, wspominając kiedyś o studenckim „dziwactwie”, którego on i przyjaciele używali, aby decydować „co będą robić tej nocy” na podstawie rzutu kostką, a czasem aby wybrać między lekko złośliwymi żartami. [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ]

W momencie publikacji „nie było jasne, czy książka jest fikcją, czy autobiografią”, tym bardziej że główny bohater i domniemany autor byli eponimami. Obaj zostali opisani jako osoby wykonujące ten sam zawód ( psychiatria ), a elementy życia obojga (np. miejsce zamieszkania, data urodzenia) były również wspólne, [ 1 ] [ 2 ] stąd ciekawość co do autorstwa książki utrzymywała się od momentu jej publikacji. [ 1 ] [ 2 ]

W 1999 roku Emmanuel Carrère , pisząc dla The Guardian , opublikował obszerny artykuł demaskatorski na temat Cockrofta i relacji między autorem a legendą, w którym ujawnił, że był on profesorem języka angielskiego przez całe życie, mieszkającym „w starym domu z podwórkiem schodzącym w stronę stawu dla kaczek”, mężem od pięćdziesięciu lat, ojcem trójki dzieci i opiekunem dziecka o specjalnych potrzebach . [ 1 ]

Such a shame to believe in escape. 'A life on every face'
But thats a change,til I'm finally left with an '8'.
Tell me to relax. I just stare.
Maybe I don't know
if I should change
a feeling that we share.

It's a shame. Such a shame.
Number me with rage
It's a shame. Such a shame.
Number me in haste
Such a shame.
This eagerness to change
It's a shame.

The dice decide my fate
That`s a shame
In these trembling hands my faith
tells me to react
I don't care
Maybe it's unkind
if I should change
a feeling that we share.

It's a shame. Such a shame.
Number me with rage
It's a shame. Such a shame.
Number me in haste
Such a shame.
This eagerness to change
Such a shame.

Tell me to relax. I just stare.
Maybe I don't know
if I should change
a feeling that we share.

It's a shame. Such a shame.
Number me with rage
It's a shame. Such a shame.
Number me in haste
It's a shame. Such a shame.
Write across my name: "such a shame'
This eagerness to change

Such a shame.

Wstydem jest wiara w ucieczkę
'Życiowa decyzja na każdej ściance kostki'
Oto zmiana, aż w końcu wylosowałem ósemkę
Mówisz mi, żebym się rozluźnił. Tylko się gapię.
Może nie wiem
Że powinienem się zmienić
Uczucie, które dzielimy

To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie mi szaleńczo liczby
To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie liczby pośpiesznie
Jaka szkoda.
To pragnienie zmiany
Jaka szkoda

Kostka przesądza o mym losie
To wstyd.
W tych drżących dłoniach ma wiara
Mówi mi bym zareagował
Ale mnie to nie obchodzi
Może to niemiłe
Jeśli powinienem się zmienić
Uczucie, które dzielimy.

To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie mi szaleńczo liczby
To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie liczby pośpiesznie
Jaka szkoda.
To pragnienie zmiany.
Jaka szkoda.

Mówisz mi, żebym się rozluźnił. Tylko się gapię.
Może nie wiem,
Że powinienem się zmienić.
Uczucie, które dzielimy.

To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie mi szaleńczo liczby
To wstyd. (jaka szkoda)
Wylosujcie liczby pośpiesznie
To wstyd. (jaka szkoda)
Napisz wskroś moje imię: "wielka szkoda".
To pragnienie zmiany.

Jaka szkoda.

A zaś akurat przyjszło mi do głowizny dzieło tego pana "Sprawa pałkownika Mięsojedowa", którego przeczytanie jest rzecz jasna zaszczytnym przywilejem każdego Forumkowicza, do skorzystania z którego nieodmiennie zachęcam. Dzieci moje też zachęcam, ale nieodmiennie patrzą na moje rekomendacje literackie jak na zdechłe ryby i to z gatunku babka bycza.

Otóż. Śpiewa Kelus, "że co drugi folksdojcz był real-polityk" i chyba trochę się z tej realpolityki naśmiewa, bo kończy utwór wersem "zaczynasz wesoło, a po wszystkim smutno".

No więc jest w wątkotwórczej powieści taka scena, że w 1939 wchodzą Niemcy. A pamiętamy, że pan pałkownik został roszczelany jakoś tak w 1916, więc wdowa po nim musiała się pocieszyć, toji, znalazła sobie do towarzystwa pana Hendryczka. I mówi mu tak:

-- Zapiszmy się Hendryczku na folkslistę.
-- Pogięło cię babo? Na folkslistę? Ja? Przecie jestem redaktorem Polskiego Radia Wilno, co koledzy powiedzą! Nadto, jestem polskiem patryotą, a nie jakimści Tenkrajaninem, żeby w trudnej chwili Ojczyznę rzucać!
-- Oj Hendryczku, nie dramatyzuj! Przecie tę twoją Polskę szlag już dawno trafił, a przynajmniej będziemy mieli lepsze kartki żywnościowe.
-- Cóż, no, tego kartki żywnościowe -- owszem... Ale Ojczyzna!
-- No ale zobacz, jak uciekaliśmy z Ojczyzny Proletaryatu to zdarzało się, że w trudnych chwilach podawaliśmy się za bolszewików, ażeby nas nie roszczelali, tak?
-- No niby tak... ale...
-- Ale co? Teraz też roszczeliwują jak leci, a z takim kwitem to nie od razu tak? Nu, nie marudź już Hendryczku, przyniosłam tu papiery z Giestapo, nawet wypełniłam, o, tu podpisz się w polu 89.

Ji teraz, ja się pytam Szanowną Zbiorowoś. Jak to jest, że kedy się Hendryczek z Klarą podawali za bolszewików w 1918 czy tam 1919, to nie mieliśmy do nich specjalnie żalu, choć wiemy że kłamanie jest to czyn nie tylko bzitki, ale i wewnętrznie nieuporządkowany. A zaś w takim, powiedzmy, 1940, mamy do pana Hendryczka anse, tak jak ci koledzy z redakcji PRW. Mamy. Zresztą, po wojnie pretensje te wyrażane były srożej niż nawet najostrzejszy wpis na forumku.

Czemu tak?

W 1751 roku cesarz Qianlong zamówił cztery zwoje opisujące wszystkie ludy z którymi utrzymywała kontakty chińska dynastia Qing. Zawierające około trzysta, ręcznie malowanych (!), ilustracji, Huang Qing zhigong tu 皇清職貢圖 (Qing Imperial Illustrations of Tributary Peoples) stanowiła dowód potęgi chińskiego imperium:

Zwoje przedstawiają cesarza Qianlonga jako najwyższą władzę, ku której wszystkie ludy naturalnie zwróciły się ze względu na jego wrodzoną wyższość i uniwersalność autorytetu moralnego. Peter Bang i Dariusz Kołodziejczyk definiują „uniwersalnego cesarza” jako władcę, który „wysuwał roszczenie do bycia najwyższym monarchą w morzu spornych i rywalizujących władztw; wszyscy inni plasowali się poniżej niego, a zatem byli w pewnym sensie częścią jego hegemonii, nawet jeśli wymykali się bezpośredniej kontroli….. Za ideą światowego panowania kryły się imperialne powiązania obejmujące ogromną różnorodność relacji i stopni podporządkowania, od bezpośrednio kontrolowanych terytoriów, po królów-klientów i wodzów plemiennych, a także odległe królestwa, które mogły od czasu do czasu wysyłać ambasadę przynoszącą dary symbolicznie potwierdzające ich lojalność lub uznanie cesarza.

Jako miłośnik starych ilustracji nie mogłem przejść obojętnie obok tego dzieła. Tym bardziej, że jedna z części okazała się szczególnie interesująca, bo przedstawia informacje o Polsce.

Oto jak ówcześni Chińczycy wyobrażali sobie Polaków (polską szlachtę) z XVIII wieku (patrz: niedźwiedź!).

ATLANTIC COUNTRIES (#14‒23)
17. People of the Country of Poland

The country of Poland is to the northeast of the Holy Roman Empire. Its people resemble Mongols. They have moustaches but no beards. They remove most of their hair, leaving only what is on the very top of their heads, letting that portion fall down behind. Their region is cold and wintry. From early autumn to early summer all their clothing is made from animal skins, such as fox, badger, sable, and squirrel. Their furs are so long they conceal their feet. They also wear animal-skin hats on their heads. They are fond of fencing and raise bears domestically for use in entertainment. Women are talented and capable. They manage household affairs unassisted, keeping the interior and exterior in order. Local products include bees, forests, amber, cattle, and sheep.

W 2022 roku teksty ze zwojów zostały przetłumaczone na angielski i wydane razem z trzystoma kolorymi reprodukcjami ilustracji. Najciekawsze z nich możecie obejrzeć w dalszej części wpisu.

Źródło:

Qing Imperial Illustrations of Tributary Peoples (Huang Qing zhigong tu). A Cultural Cartography of Empire
Series: Handbook of Oriental Studies. Section 8 Uralic & Central Asian Studies, Volume: 29
Editors / Translators: Laura Hostetler and Xuemei Wu
ISBN: 978-90-04-50365-6
Publication: 15 Aug 2022

1. 1. https://brill.com/display/title/60180

1. 1. https://archive.org/details/qing-illustrations-tributary-peoples

Inne ciekawe karty i detale z tej księgi:

Helweci (Szwajcarzy) – „Na wsi zakładają szkoły utrzymywane z publicznych środków. Spośród tych, którzy uczą się, ponad połowa jest przeszkolona w zakresie gotowości wojskowej i podróżowała do innych krajów. Najlepsi są wykorzystywani jako gwardia osobista cesarzy.” Zwróćcie uwagę na strój Szwajcara – jak obecnej papieskiej Gwardii Szwajcarskiej.

Ludność Rosji – „Lubią pić alkohol. Miażdżą ziarno na proszek, z którego robią ciastka; nie jedzą ryżu. Z natury są zarozumiali i chciwi. Zgodnie z praktyką buddyjską, w ciągu czterech pór roku zarówno król, jak i zwykli ludzie przestrzegają diety wegetariańskiej przez kilkadziesiąt dni.” („Dieta wegetariańska” – tak zapewne Chińczycy patrzyli na surowy post praktykowany w Kościele Prawosławnym).

Hezhe – Nanajowie (Nanajcy, Nanai People), używający psich zaprzęgów w zimie:

Zhongjia Miao of Guiyang, Anshun, and Other Places, którzy „każdego roku, w pierwszym miesiącu wiosny, wyplatają małe piłki (?) z pięciu kolorów materiału. Mężczyźni i kobiety tańczą. Spoglądają na tę, która im się podoba i rzucają jej piłkę, po czym razem odchodzą. Nie jest to zabronione.”

Gulin Miao of Dingfan Department, których „kobiety zakrywają swoje koki czarną tkaniną i pilnie przędą i tkają. Ich tkaniny są bardzo cienkie i ściśle tkane – znane jako gulin bu. Ludzie rywalizują o jej zakup”.

Luohan Miao of Liping Prefecture, którzy hodują jedwabniki i tkają jedwab:

Mulao of Guiding, Qianxi, and Other Places, którzy „w pierwszym miesiącu zimy przygotowują smoka z trawy i wkładają do niego papierowe flagi w pięciu różnych kolorach, aby oddać mu cześć.”

https://bestiariusz.wordpress.com/2025/05/08/uwielbiaja-szermierke-i-niedzwiedzie/