Najpopularniejsze

Wszystko zależy ile osób właściciel mieszkania zgłosił w spółdzielni - u nas tak robią że mieszka kilka do 10 osób, a deklarują w S-ni np jedną bo opłaty za śmieci są od osoby.
Jak się kasa zgadzać będzie to Sp-nia nic nie zrobi. Nie będzie burd, robactwa i bójek to nic im nie zrobią, a nawet jak coś się pojawi to sprawa wlec się będzie...

@marniok powiedział(a):
U mnie wychodzi 10,5 m^2/os
Zapewne jesteśmy "przekleństwem" dla sąsiadów takich jak Edzio...
U mnie życie rodzinne toczy się 20/24 h. Od 5 rano (czasem wcześniej) do północy wydajemy odgłosy funkcjonowania - drzwi, sprzątanie, pranie, rozmowy o różnym nasileniu, ekspres do kawy jest ciut za głośny nawet jak dla mnie, czasem talerz lub garnek spadnie na podłogę, po schodach schodzimy np we trójkę naraz, a w niedzielę to i w szóstkę więc hałas musi być że hohoho..
Czasem głośność ponad miarę wynika z relacji bratersko-braterskich i siostrzanych rozstrzyganych przez rodziców.
Po kaloryferach nie walimy, pod nami lokal pusty - kiedyś był tam gabinet stomatologiczny i ginekologiczny a teraz staruszkowie lekarze chyba zrezygnowali ale nic się tam nie dzieje więc Tupac możemy do woli.
Nad nami małżeństwo ma osobliwy zwyczaj dyskusji bardzo głośnych wszczynanych ok 22.00 - politycznie się żrą. Ale już się przyzwyczaiłem.

I jak?
Nadajemy się na donos czy eksmisję?

Zazwyczaj "hałaśliwe" (tj. zachowujące się normalnie jak na swój wiek) dzieci bardzo przeszkadzają kobietom w średnim wieku po aborcjach.

Więc pozostaje pytanie co to znaczy "normalne warunki". Jak jest na miejscu to wiesz tylko Ty. Z tego co piszesz nie robią tam imprez, nie dobijają się do sąsiadów, nie sikają na klatce schodowej, nie wyrzucają śmieci przez okno itd.
Jest ich za to dużo. Każdy człowiek robi wokół siebie trochę szumu, ich jest kilkoro to robią go kilka razy więcej. Obstawiam że globalnie mniej niż np. dwójka małych dzieci, pies pozostawiony na 8 godzin czy imprezowy student - ale jak pisałem, jak jest na miejscu to już sam wiesz.

Tyle że jeśli nie ma w regulaminie spółdzielni ile osób może mieszkać w lokalu (a w Polsce jeszcze się z czymś takim nie spotkałem), to może mieszkać ile chce.

U mnie wychodzi 10,5 m^2/os
Zapewne jesteśmy "przekleństwem" dla sąsiadów takich jak Edzio...
U mnie życie rodzinne toczy się 20/24 h. Od 5 rano (czasem wcześniej) do północy wydajemy odgłosy funkcjonowania - drzwi, sprzątanie, pranie, rozmowy o różnym nasileniu, ekspres do kawy jest ciut za głośny nawet jak dla mnie, czasem talerz lub garnek spadnie na podłogę, po schodach schodzimy np we trójkę naraz, a w niedzielę to i w szóstkę więc hałas musi być że hohoho..
Czasem głośność ponad miarę wynika z relacji bratersko-braterskich i siostrzanych rozstrzyganych przez rodziców.
Po kaloryferach nie walimy, pod nami lokal pusty - kiedyś był tam gabinet stomatologiczny i ginekologiczny a teraz staruszkowie lekarze chyba zrezygnowali ale nic się tam nie dzieje więc Tupac możemy do woli.
Nad nami małżeństwo ma osobliwy zwyczaj dyskusji bardzo głośnych wszczynanych ok 22.00 - politycznie się żrą. Ale już się przyzwyczaiłem.

I jak?
Nadajemy się na donos czy eksmisję?

Koleżanko @Mania mi za bardzo nie zależy na tym, żeby ci cudzoziemscy nowi sąsiedzi mnie polubili, tylko żeby dali żyć w normalnych warunkach. Ale śmierci, ani niczego złego, broń Boże im nie życzę ☝️

Pan Bóg jest wielki!

Uciążliwej sąsiadce zawdzięczam poznanie jednej z moich najlepszych przyjaciółek.
Byłam świeżo zasiedloną lokatorką 16,5 metrowej kawalerki, na IV piętrze w gomułkowskim budynku przy Pl.Zawiszy. I czułam się szczęśliwa jak milionerka. Tyle, że o 2, 3 nad ranem ktoś nade mną szurał taboretem i walił w kaloryfer. Wytrzymałam kilka bezsennych nocy, ale którejś nocy włożyłam szlafrok i poszłam zrobić porządek. Przemierzałam kolejne piętra, bo na 5, 6 i 7 było cicho, aż doszłam do 8 piętra, skąd dochodził hałas. Zapukałam do drzwi i czekałam, a w tym czasie dołączyła do mnie osoba w moim wieku, która mieszkała pode mną na 3 piętrze i myślała, że to ja hałasuję. Obie byłyśmy zdziwione, że hałas dochodzi z 8 piętra a słychać go było jakby był nad naszymi głowami.
Hałas ucichł, drzwi otworzyła staruszka o szalonych oczach, która powiedziała, że chce wypłoszyć hołotę z budynku. Powiedziałam, że rozumiem, ale ja nie jestem hołotą i chciałabym spać w nocy. Po dłuższych negocjacjach obiecała, że pozwoli nam spać. Zeszłyśmy na dół z sąsiadką z 3 piętra, po drodze przedstawiłyśmy się sobie. Jola okazała się dr-em med, dziś jest już profesorem. Minęły lata, a my się nadał przyjaźnimy.

PS. Psychicznie chora staruszka jakoś mnie polubiła, mniej hałasowała i zmarła za kilka m-cy.