Czarzasty vs Kusznieruk i archetyp lewicy
Współczesna lewica pod wodzą Włodzimierza Czarzastego to modelowy aparat partyjny, w którym liczy się wyłącznie ślepe posłuszeństwo, a interes obywateli i prawda składane są na ołtarzu politycznej lojalności. W takim środowisku, gdzie każde samodzielne pytanie to zdrada, Piotr Kusznieruk od początku jawił się jako postać z zupełnie innego świata. Mentalnie nigdy nie należał do tej formacji i zamiast szczucia zgodnie z przekazem partyjnym wybierał dociekanie faktów i interes społeczny, co w zderzeniu z autorytarnym stylem zarządzania partią musiało skończyć się jego wykluczeniem.
Po zamachu na krakowskim Rynku Głównym z 7 listopada 2026 roku. Podczas gdy aparat władzy skupiał się na zarządzaniu kryzysem wizerunkowym, Kusznieruk publicznie drążył niewygodne fakty dotyczące realnego bezpieczeństwa mieszkańców przy obowiązującym stopniu alarmowym BRAVO. Wyciągnął na światło dzienne drastyczne dysproporcje w dyslokacji sił policyjnych: w dniu tragedii aż 141 funkcjonariuszy Oddziału Prewencji Policji z Krakowa zostało oddelegowanych do Warszawy, podczas gdy w całym Krakowie służbę pełniło 128 policjantów prewencji, a samego Starego Miasta w godzinach poprzedzających atak pilnowało zaledwie 10 funkcjonariuszy w pięciu mobilnych patrolach. Kusznieruk otwarcie domagał się wskazania winnych osłabienia ochrony miasta, a jednocześnie ostro krytykował szefa MSWiA Marcina Kierwińskiego za przedwczesne przypisywanie zamachowcowi motywów prawicowych i celowe „dzielenie Polaków” w obliczu tragedii.
Równie bezkompromisowo wystąpił w sprawie Trybunału Konstytucyjnego, stając po stronie porządku prawnego wbrew oficjalnej narracji koalicji rządzącej. Na antenie Telewizji Republika, sprzed siedziby Trybunału, otwarcie zakwestionował legalność działań nowego składu TK, odrzucając partyjną dyscyplinę i przekaz dnia na rzecz własnej oceny prawnej. Dla kierownictwa Nowej Lewicy – które za pretekst do represji obrało towarzyszący programowi happening z udziałem mężczyzn przebranych za milicjantów – ta podwójna niesubordynacja była nie do zaakceptowania. Reakcja Włodzimierza Czarzastego, który 13 listopada zawiesił Kusznieruka i wystąpił o jego usunięcie z partii za bliżej nieokreślone „rażące naruszenie statutu”, stała się ostatecznym potwierdzeniem, że w formacji stawiającej lojalność ponad prawdę nie ma miejsca dla ludzi kierujących się interesem społecznym.
To nie jest dwudziestolatek. Mówimy że styl to człowiek a ten styl to zaprzeczenie komucha-hotelarza towarzysza Czarzastego. Ilu jest jeszcze ludzi formalnie po tamtej stronie, którzy mentalnie i realnie nigdy nie powinni się tam znaleźć?
Komentarze
A mógł "stary komuch" (to nie ja, to Czarzasty sam o sobie) poczekać jeszcze miesiąc i zawiesić członka 13 grudnia. W równą rocznicę wprowadzenia stanu wojennego i powstania rządu KałOwego ☝️
Ps. Przecież oni nawet już nie ukrywają skąd wyrastają im nogi ⬇️
Nie jest ich dużo.
Droga odejścia z jedynie słusznej formacji do przeciwnego obozu będzie dla niego i jego bliskich pasmem udręk.
W drugą stronę (giertych itp) jest łatwiej.
Jest jeszcze jeden taki okaz z KO ale to "tylko" radny więc siłą rażenia o wiele mniejsza.
Ponieważ umknęło mi we wpisie otwierającym:
Lewica jest kojarzona z formacjami, które kierują sę interesem społecznym. Współczesna lewica albo traktuje go instrumentalnie, albo nie utożsamia z prawdą, albo otwarcie lekceważy, czyli działa w sposób niezgodny z percepcją z jaką jest odbierana.
Ludzie postrzegają świat ze stuletnim opóźnieniem. Przynajmniej od WWII lewica taka nie jest.
Lewica w Polsce np. mogła być patriotyczną (a nie kosmopolityczną), prawdziwie demokratyczną (a nie postkomunistyczno-oligarchiczną) i prospołeczną (a nie neoliberalną, rozwijam prawdziwe znaczenie skrótu SLD- Sojusz Liberalno-Demokratyczny, prawie to samo co KLD Don Aldo), gdyby siły komunistyczne i postkomunistyczne nie zdusiły odradzającej się pod koniec lat 80. autentycznej PPS Jana Józefa Lipskiego i młodego Adriana Stankowskiego (tak tak, tego redachtura z TVRepublika), PPS-RD Piotra Ikonowicza i Solidarności Pracy/Unii Pracy Ryszarda Bugaja. Niestety układ magdalenkowy i tzw. gruba kreska rządu Mazowieckiego, wzmacnianie "lewej nogi" podczas prezydentury Lecha Bolesława oraz moskiewskie pieniądze przywiezione przez Millera spowodowały, że ten odradzający i rodzący się zarazem ruch autentycznie demokratycznego socjalizmu został zduszony na samym początku transformacji i lat 90. przez wpływową SLD Millera, Kwaśniewskiego, Oleksego i Czarzastego oczywiście