Przyczynek do powyższych rozważań zawarty w liście św. Jakuba:
Ubóstwo i bogactwo
9Biedny brat niech się szczyci swym wyróżnieniem, 10bogaty zaś – swym upokorzeniem, bo uschnie jak zielona trawa. 11Wzeszło słońce i swym żarem wypaliło trawę; jej kwiat opadł, a piękno zginęło. Tak samo zmarnieje bogaty ze swoimi dziełami.
Pochwała ubóstwa i ukazywanie przemijalności bogactwa są charakterystyczne tak w ST, jak i w NT (np. Ps 49,16.20; 72,4.12-15; Mdr 5,8n; Syr 11,20; Iz 29,18n; 40,6; 61,1; Łk 4,18; 8,13nn). Wyróżnienie i uprzywilejowanie ubogich, skromnych, uniżonych, pokornych wynika z ich postawy wobec Boga. Ubodzy, świadomi swego niedostatku, niczego nie oczekują od świata, a wszystkiego od Boga. W Nim pokładają całą nadzieję i doznają Jego szczególnej troski. Ponadto zwycięsko przechodząc czas próby, zyskują doskonałość moralną. W tym sensie być biednym to zaszczyt. Bogactwo zaś upokarza, bo nie zapewnia wiecznego szczęścia i może stanowić utrudnienie w osiągnięciu zbawienia. Jednak także ludzi bogatych Bóg powołał do świętości, wzywając ich do ubóstwa (np. Mt 19,21) i korzystania z powierzonych im dóbr w sposób zgodny z tym powołaniem (np. Mt 5,42). Świadomość przemijalności ludzkiego życia i ziemskich bogactw pozwala skupić uwagę na doskonałości i bogactwie duchowym, które są źródłem prawdziwej i trwałej radości człowieka. Biblijna koncepcja dotycząca ubóstwa i bogactwa jest odmienna od tej, jaka powszechnie panuje wśród ludzi. Dlatego ludzie z trudem przyjmują prawdę o tym, że bogactwo tak może zaślepić człowieka, iż z pogardą odrzuci ewangeliczne prawdy o potrzebie pokory i umartwienia, które jednak są nieodzowne, aby przyjąć Boży dar zbawienia.
Komentarz
Przyczynek do powyższych rozważań zawarty w liście św. Jakuba:
Ubóstwo i bogactwo
9Biedny brat niech się szczyci swym wyróżnieniem, 10bogaty zaś – swym upokorzeniem, bo uschnie jak zielona trawa. 11Wzeszło słońce i swym żarem wypaliło trawę; jej kwiat opadł, a piękno zginęło. Tak samo zmarnieje bogaty ze swoimi dziełami.
Pochwała ubóstwa i ukazywanie przemijalności bogactwa są charakterystyczne tak w ST, jak i w NT (np. Ps 49,16.20; 72,4.12-15; Mdr 5,8n; Syr 11,20; Iz 29,18n; 40,6; 61,1; Łk 4,18; 8,13nn). Wyróżnienie i uprzywilejowanie ubogich, skromnych, uniżonych, pokornych wynika z ich postawy wobec Boga. Ubodzy, świadomi swego niedostatku, niczego nie oczekują od świata, a wszystkiego od Boga. W Nim pokładają całą nadzieję i doznają Jego szczególnej troski. Ponadto zwycięsko przechodząc czas próby, zyskują doskonałość moralną. W tym sensie być biednym to zaszczyt. Bogactwo zaś upokarza, bo nie zapewnia wiecznego szczęścia i może stanowić utrudnienie w osiągnięciu zbawienia. Jednak także ludzi bogatych Bóg powołał do świętości, wzywając ich do ubóstwa (np. Mt 19,21) i korzystania z powierzonych im dóbr w sposób zgodny z tym powołaniem (np. Mt 5,42). Świadomość przemijalności ludzkiego życia i ziemskich bogactw pozwala skupić uwagę na doskonałości i bogactwie duchowym, które są źródłem prawdziwej i trwałej radości człowieka. Biblijna koncepcja dotycząca ubóstwa i bogactwa jest odmienna od tej, jaka powszechnie panuje wśród ludzi. Dlatego ludzie z trudem przyjmują prawdę o tym, że bogactwo tak może zaślepić człowieka, iż z pogardą odrzuci ewangeliczne prawdy o potrzebie pokory i umartwienia, które jednak są nieodzowne, aby przyjąć Boży dar zbawienia.