Eutanazja we Francji
(streszcz art. z https://lesalonbeige.fr/leuthanasie-pour-quoi-faire/ )
Co roku umiera tam ok 670 000 osób;w tym <6000 przypadków których nie można złagodzić (tj.< 1%.) Spośród nich około 200 osób trafia do Belgii na eutanazję lub do Szwajcarii na wspomagane samobójstwo...
Projekt ustawy o „prawie do wspomaganego samobójstwa”, już przyjęty przez parlament, zostanie rozpatrzony przez Senat 11-13 maja.
To nie jest zwykłe prawo. Narusza ono zakaz Hipokratesa, zabraniający lekarzowi podawania trucizny, nawet na prośbę pacjenta. Jednocześnie ustanawia system karny, który nie ma odpowiednika na świecie, karząc każdego, kto próbuje odwieść bliską osobę od śmierci... prawo to jest filozoficznie nieuprawnione, prawnie kruche, w praktyce niebezpieczne – i politycznie narzucone wbrew opinii większości… Wymiar ideologiczny jest dobrze udokumentowany...
Pojęcie „pomocy w umieraniu” obejmuje dwie odrębne rzeczywistości: eutanazję czynną (zaaplikowanie śmiercionośnej substancji) i wspomagane samobójstwo (dostarczenie substancji). Te dwa akty zasadniczo różnią się od głębokiej i ciągłej sedacji aż do śmierci, przewidzianej w ustawie, w której śmierć jest wynikiem choroby, a nie celowego działania. Zmiana polegająca na nazywaniu tego, co prawnie uznawane jest za zabójstwo, „wspomaganym umieraniem”, umieszcza akt zadania śmierci w sferze opieki, torując drogę do kulturowej akceptacji, na którą nie pozwalałoby poprawne określenie. Sondaż ze stycznia pokazuje, że Francuzi nie domagają się tego prawa. Wolą, aby władze publiczne najpierw zapewniły dostępność opieki paliatywnej w całym kraju. Większość chce, aby ich bliscy otrzymywali wysokiej jakości opiekę paliatywną, a nie eutanazję. 73% z nich domaga się obowiązkowej oceny psychiatrycznej w przypadku wątpliwości co do zdolności pacjenta do podejmowania decyzji.
Zwolennicy opierają swoje argumenty na autonomii jednostki, współczuciu i godności. Zwrot „umierać z godnością” sugeruje, że umieranie w inny sposób – w zależności, w otoczeniu opiekunów i bliskich – byłoby śmiercią niegodną: uzależnia godność człowieka od kryteriów wykonania i autonomii, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z powojenną tradycją praw podstawowych, zgodnie z którą godność jest nieodłączną cechą każdej osoby, niezależnie od stanu zdrowia... Argument autonomii zakłada bezwarunkową wolność. Jednak osoba, która prosi o śmierć, znajduje się w stanie skrajnej bezbronności. Ponad 600 psychiatrów, psychologów i psychoanalityków przypomniało: „Pragnienie śmierci jest często symptomem i wołaniem o pomoc, na które musimy być w stanie odpowiedzieć”. Habermas wykazał, że legalizacja eutanazji wprowadza rozproszoną presję społeczną – poczucie bycia ciężarem dla bliskich lub systemu opieki – która podważa autentyczną wolność wyrażania zgody. Badania przeprowadzone w USA to potwierdzają: poczucie bycia ciężarem zostało wskazane w 43% wniosków w 23 r.
Słabości prawne:
Nieokreśloność „fazy zaawansowanej”. Bez określonych ram czasowych pacjenci przewlekle chorzy, którzy nie są w stanie terminalnym, mogliby kwalifikować się do pomocy już w fazie zaawansowanej.
Konflikt standardów. Przestępstwo utrudniania (obowiązek negatywny, karany karą dwóch lat pozbawienia wolności) stoi w sprzeczności z obowiązkiem pozytywnym udzielenia pomocy osobie w niebezpieczeństwie. Proponowana ustawa nie przewiduje zasad rozstrzygania tego konfliktu...
Przestępstwo utrudniania: środek ograniczający wolność bez globalnego odpowiednika. Dwa lata więzienia i grzywna w wysokości 30 000 euro dla każdego, kto usiłuje odwieść kogoś od skorzystania ze wspomaganego samobójstwa, w tym poprzez rozmowę z rodziną lub wizytę kapelana.
Brak klauzuli sumienia dla farmaceutów i brak klauzuli sumienia zbiorowego. Francja jest jedynym krajem, który zalegalizował eutanazję, a nie chroni wolności sumienia farmaceutów zobowiązanych do przygotowania substancji śmiercionośnej. Ich odmowa może zostać uznana za utrudnianie. Ponadto nie przewidziano klauzuli sumienia zbiorowego (np dla instytucji religijnych).
Naruszenie zasady niezbywalności ciała ludzkiego. Rozwój dawstwa narządów związanego z eutanazją,… bezpośrednio podważa tę zasadę.
Doświadczenia zagraniczne:
Kraje, które zalegalizowały eutanazję, bez wyjątku potwierdzają dynamikę stopniowego rozszerzania kryteriów. Ta zmiana jest ona wpisana w samą logikę systemu. Jeśli kryterium uzasadnienia jest cierpienie nie do zniesienia, wszelkie cierpienie – fizyczne, psychiczne, egzystencjalne – jest potencjalnym powodem. Jeśli kryterium jest autonomia, żadnej kategorii nie można trwale wykluczyć bez logicznej sprzeczności. W Holandii roczna liczba eutanazji wzrosła pięciokrotnie w ciągu dwudziestu lat; protokół zezwala obecnie na tę praktykę dla dzieci w wieku od jednego do dwunastu lat pod pewnymi warunkami. W Belgii liczba przypadków wzrosła z 236 w 2003 r. do 3423 w 2023 r Eutanazja jest legalna dla nieletnich od 2002 r. i dotyczy wyłącznie osób z zaburzeniami psychicznymi. W Kanadzie 3,3% wszystkich zgonów w 2022 r. było wynikiem pomocy medycznej w umieraniu; Weteranom cierpiącym na zespół stresu pourazowego zaproponowano tę opcję... Przypadek pani Noelii Castillo Ramos z Hiszpanii ilustruje strukturalną zbieżność eutanazji z handlem narządami. Ta 25-letnia paraplegiczka, ofiara gwałtu, została poddana eutanazji pomimo odwołania do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Późniejsze dochodzenie ujawniło potrójny konflikt interesów ze strony lekarza (lekarza, osoby wydającej zgodę na donację, koordynatora pobierania narządów) oraz naciski na przyspieszenie procedury z uwagi na fakt, że narządy zostały już przydzielone...
Filozoficzna krytyka tego prawa wynika ze zbieżności analiz z dwudziestu pięciu wieków. Arystoteles naucza, że państwo istnieje dla dobra swoich mieszkańców, a nie po to, by aranżować ich upadek. Cyceron stwierdza, że prawo naturalne – istniejące przed powstaniem jakiegokolwiek państwa – zabrania mordowania niewinnych. Tomasz z Akwinu dowodzi, że zabójstwo niewinnej osoby jest złem samym w sobie, z natury złym bez wyjątku, a żądanie eutanazji wynika z porzucenia cnoty męstwa w obliczu cierpienia. Platon twierdzi, że człowiek nie jest właścicielem swojego życia, lecz strażnikiem misji, która go przekracza. Pierre Manent formułuje fundamentalną sprzeczność: „Prawo, które rości sobie prawo do regulowania sposobu łamania najbardziej powszechnego przykazania – «Nie zabijaj» – jest przeciwieństwem prawa”. Grotius i Vattel, twórcy nowoczesnego prawa międzynarodowego, ustalili, że prawa człowieka istnieją przed państwem i warunkują legitymizację wszelkiego prawa stanowionego. Prawo zezwalające na zabijanie niewinnych ludzi jest, ściśle rzecz biorąc, bezprawne. Wg Nikołaja Bierdiajewa śmierć jest „najgłębszym i najważniejszym aspektem życia”, a jej sens tkwi w tym, że wieczność jest nie mozliwa do zrealizowania. Społeczeństwo, które sprowadza śmierć do zaprogramowanej procedury medycznej, nie tylko narusza normy, ale także niweczy „przeznaczenie” czlowieka/ludzkości, które jako jedyne nadaje sens istnieniu.
Prawdziwa alternatywa to opieka paliatywna We Francji na 100 000 mieszkańców przypada mniej niż 0,8 łóżka opieki paliatywnej, w porównaniu z 2,5 w Niemczech. Jednak morfina, ketamina, blokady nerwowe i proporcjonalna sedacja itd, umożliwiają kontrolowanie zdecydowanej większości bólu u schyłku życia. Badania dobrze wyposażonych oddziałów pokazują, że zapotrzebowanie na eutanazję znika lub znacznie maleje, gdy ból jest odpowiednio leczony. Cierpienie resztkowe ma najczęściej charakter egzystencjalny i mieści się w kategorii wsparcia człowieka, a nie zaprogramowanej śmierci. Z ekonomicznego punktu widzenia dane kanadyjskie są przekonujące. Biuro ds. Budżetu Parlamentu oszacowało w 2020 r., że rozszerzenie kryteriów przyniosłoby 149 mln dolarów oszczędności, „głównie poprzez ograniczenie opieki paliatywnej”...W systemie obarczonym problemami finansowymi, zorganizowana śmierć jest tańsza niż wspomagane umieranie...
Komentarz
Beło!
Sam pisałem.
https://excathedra.pl/discussion/comment/572911/#Comment_572911
Za to zapomniałem o jeszcze jednym ważnym fakcie, o którem ani Biuro ds. Budżetu Parlamentu ani Bill C-14 i Bill C-7 nie wspomina. Właściwie nikt nie wspomina.
Mianowicie oszczędności na wypłacanych emeryturach!
Rząd wypłaca każdemu dwie emerytury: The Canada Pension Plan (CPP) oraz Old Age Security (OAS).
Wtem!!! nie ma kolesia - nie ma emeryturek!
To są dopiero oszczędności!!!
👣
🐾
🐾
i ludzie głosują na tych, którzy oficjalnie szacują ile można zarobić na ich śmierci?
Francja i Kanada - państwa płonących kościołów.
Tak po prawdzie, jest to zasadnicza "lampka alarmowa" państwowych emerytur. U nas w czynie społecznym a to dokwaterują staruszkowi z onko-obniżoną odpornością kaszlaka z kovichem do sali, albo przyjdzie piguła i otworzy okno przewietrzyć na zapalenie płuc... w lutym.
Tak!
Zbieram się z dwa miesiące żeby napisać cuś o obecnem nierządzie i ludziach głosiujących na nich ale tak się brzydzę polityką, że odkładam.
Bo pare rzeczy się ostatnio zdarzyło, co nie wieta, że asz siem zawezne i napisze.
👣
🐾
🐾
Nie sprawdzam żadnych statystyk!
O paleniu kościołów w Kanadzie ostatnio nie słyszałem, co nie znaczy, że nie było!
Pare dni temu na forumie beł wpis... O znalazłem..., że skala pożarów we francy i anglii (ms. pisze, co wyczytał w Potylice, bo ja nie sprawdzałem) jest - O ja cie!
https://excathedra.pl/discussion/comment/586310/#Comment_586310
Z tego co wiem to prawie się zesrali pare lat temu jak się niby okazało, że dzieci indiańskie beły na siłę odbierane rodzicom, zamykane w internatach, i konwertowane na katolicyzm przez katolickich misjonarzy.
Niby na terenach internatów miały być groby tych dzieci co parę lat temu próbowano nagłaśniać i aż do dzisiej jest jakiś dzień czy święto upamiętniające tę "straszną zbrodnię".
Papaj Franciszek (RIP) nawet wzioł i przeprosił kogoś tam (Kanadę?, Indianów?), nie znam się, nie interesuję się.
A więc, "when the shit hit the fan" jakieś lewaki podpalili parę kościołów, caszami nawet nie katolickich, hehe.
Ale żeby porównywać skalę z francą, brytfanną i resztą świata to raczej wątpię.
Disclaimer:
1) Nie bronię Kanady.
2) Nie znam się, może w Kanadzie palą kościoły; chętnie obglądnę jakieś statystyki.
👣
🐾
🐾
parę kościołów podpalonych to >80 z tego spalonych całkowicie >30. https://canadiancatholicnews.ca/when-church-burnings-are-said-to-be-understandable/?utm_source=copilot.com .
Nie ma teraz kto dziadom mówić "niu niu, nieładnie" i działają jak im exel każe.
Dziękuję Kuleżance za link i przyznaję, że nie miałem pojęcia.
To w ogóle nie jest nagłaśniane, może tylko jako lokalny news bo te kościoły spalone to głównie gdzieś na odludziu i w małych miasteczkach były.
Myślałem, że zaraz po "odkryciu tych grobów" było kilka przypadków bo tylko to się dostało do wiadomości głównego ścieku a potem się uspokoiło.
Smutne to.
👣
🐾
🐾
Dziś francuskie Zgromadzenie Narodowe ma zadecydować o przyjęciu proponowanego
prawa o eutanazji i wspomaganym samobójstwie. Oto ciekawy i mocny list otwarty zaadresowany w tej sprawie do posłów :
Panie i Panowie Posłowie,
Na kilka dni przed wyborem, który na zawsze zapisze się w historii naszego prawa, zwracamy się do Was. Przygotowujecie się do głosowania które ma sprawić, że państwo, Republika weźmie na siebie odpowiedzialność za tych, którzy nie mogą się już bronić. Nie jest to jeden z wielu tekstów prawnych ani proste techniczne dostosowanie prawa zdrowotnego. Jest to wielka zmiana: z porządku prawnego, który zawsze zabraniał zadawania śmierci, w stronę porządku, w którym to państwo je organizuje, planuje, budżetuje i nim zarządza.
1. Nieodwracalna waga tego głosowania
Ustawę budżetową w następnym roku można skorygować. Ustawy o prawie do „wspomaganego umierania” – a żeby nazwać rzeczy po imieniu: o eutanazji i wspomaganym samobójstwie – nie można skorygować: jak jest ona przeprowadzana, to, czego dokonano, nie wraca. Głosowanie „za” tym tekstem oznacza wyrzeczenie się u samych podstaw najstarszego zakazu, który utrzymuje ludzi w społeczeństwie: zakazu zabijania. Legitymizując zadawanie śmierci, nie reagujesz na cierpienie, lecz usuwasz cierpiącego. Zalecasz leczącemu, którego funkcją społeczną jest ochrona życia, aby stał się instrumentem jego zakończenia. Każdy głos oddany 15 lipca będzie dotyczył nie statystyk, ale konkretnych istnień, żyć realnych ludzi, konkretnych osób w konkretnym momencie i konkretnym pomieszczeniu. Zanim podniosą Państwo rękę, prosimy o rozważenie faktu, że dla osób, których ta decyzja dotyczy, jest ona nieodwracalna.
2. Wolność: wybór, który w rzeczywistości nim nie jest
Wolny wybór istnieje tylko tam, gdzie istnieje realna alternatywa. Tymczasem taka alternatywa – powszechnie dostępna opieka paliatywna – nie funkcjonuje jeszcze na całym naszym terytorium. W około dwudziestu departamentach brakuje obecnie jakiejkolwiek placówki opieki paliatywnej, a znaczna część pacjentów wymagających takiej opieki nigdy jej nie otrzymuje. Oferowanie „pomocy w umieraniu” pacjentowi, który nigdy nie miał dostępu do leczenia przeciwbólowego, nie jest aktem wolności; to wskazanie jednych drzwi w sytuacji, gdy Republika była winna obywatelowi dwoje. Zgoda wyrażona w braku alternatywy nie jest zgodą dobrowolną; jest ona wynikiem niedoborów, do których doprowadziły same władze publiczne.
3. Równość: prawo dzielące obywateli na dwie kategorie
W tym systemie zasada równości obraca się przeciwko samej sobie. Obywatel mieszkający w departamencie dysponującym placówką opieki paliatywnej będzie miał realny dostęp do opieki i wsparcia; obywatel z departamentu pozbawionego takiej placówki w praktyce uzyska dostęp jedynie do śmierci. O losie pacjenta decydować będzie nie choroba, lecz kod pocztowy. Przyjęcie tej ustawy przed wypełnieniem wspomnianej luki geograficznej oznacza ustanowienie – pod płaszczykiem postępu – nierówności między obywatelami Francji w kwestii samego życia; nierówności, której Republika nigdy nie powinna sama tworzyć.
4. Braterstwo: wspierać czy eliminować
Społeczeństwo oparte na braterstwie nie odrzuca swoich najbardziej bezbronnych członków, lecz ich wspiera. Kraj, który nie zapewnił jeszcze powszechnego dostępu do opieki paliatywnej, a jednocześnie organizuje dostęp do śmierci, odwraca swoje priorytety: wybiera rozwiązanie najmniej kosztowne, a nie to najbardziej godne. Za słowem „autonomia” kryje się chłodniejsza rzeczywistość: osoba chora, starsza lub niesamodzielna zaczyna czuć się ciężarem dla swoich bliskich. To właśnie za tę cichą presję – za to przejście od prawa do śmierci do obowiązku niebycia dla nikogo ciężarem – zostaną Państwo rozliczeni. Prawdziwe braterstwo objawia się w zasobach zapewnianych cierpiącym, by mogli nadal żyć godnie, a nie w środkach umożliwiających im szybszą śmierć.
5. Pytanie, którego nie sposób uniknąć: czy mielibyście odwagę sami, osobiście dokonać tego czynu?
Za chłodnym językiem prawniczym artykułów ustawy i za waszym głosem kryje się sam czyn: konkretny, ostateczny, zatrzymujący bicie serca. Jeśli czyn ten stanowi – jak twierdzicie – dowód postępu cywilizacyjnego, czy zgodzilibyście się go sami wykonać? Czy zgodzilibyście się trzymać strzykawkę, nacisnąć tłok, patrzeć, jak śmiertelna substancja wpływa do żył pacjenta – lub kogoś z waszych bliskich – i wziąć za to pełną odpowiedzialność we własnym imieniu? Jeśli na samą myśl o tym czynie drżałyby wam ręce, zapytajcie samych siebie, dlaczego chcecie narzucać go innym za pośrednictwem osób trzecich.
6. Wymóg spójności: stosujcie wobec siebie to, co zagłosujecie dla innych
Żaden przedstawiciel władzy nie powinien głosować za rozwiązaniem, którego nie byłby gotów zastosować najpierw wobec siebie, swoich rodziców, małżonka czy dzieci – publicznie, dając przykład tego, co przedstawia jako dobrodziejstwo. Prawo, którego nie odważylibyśmy się wypróbować na własnej skórze, to prawo narzucane innym bez wiary w jego słuszność w odniesieniu do własnych bliskich. Skoro z czystym sumieniem nie możecie życzyć tego swoim najbliższym, na mocy jakiego paradoksu uznajecie to za dobre dla innych?
7. Wybrani przedstawiciele: jesteście głosem narodu, a nie lobby
Zostaliście wybrani, by wyrażać wolę narodu, a nie grupy aktywistów. Większość Francuzów nie domaga się legalizacji eutanazji i wspomaganego samobójstwa, lecz raczej zapewnienia opieki paliatywnej w całym kraju. Większość Francuzów uważa, że kwestię tę należy uregulować w pierwszej kolejności, zanim zacznie się rozważać „prawo do pomocy w umieraniu”. W przypadku ciężko chorych bliskich większość Francuzów przedkłada wysokiej jakości opiekę paliatywną nad eutanazję. To, co niektórzy przedstawiają jako niepowstrzymane żądanie społeczne, w rzeczywistości w dużej mierze wynika z działań zorganizowanego lobby – stowarzyszenia ADMD – którego wpływ na kształt i harmonogram prac nad tą ustawą nie jest już tajemnicą. Mandat przedstawicielski nie służy grupie nacisku, niezależnie od tego, jak długo ona działa czy jak dobrze jest zorganizowana; służy ono suwerennemu ludowi – w tym, a przede wszystkim, w chwilach, gdy lud ten się waha, wątpi lub wyraża pragnienie czegoś innego niż to, co przedstawia mu się jako przesądzone.
Podsumowanie
Panie i Panowie Posłowie Zgromadzenia Narodowego, 15 lipca 2026 roku nie będziecie głosować jedynie nad artykułem ustawy: będziecie decydować o tym, kto we Francji ma prawo do ochrony i wsparcia aż do samego końca, a kto – z braku środków – może zostać popchnięty do najbardziej ekonomicznego wyboru. Nie mówcie po tym głosowaniu, że odpowiedzieliście na żądanie wolności – powiedzcie raczej, z czystym sumieniem (o ile coś takiego w ogóle istnieje), czy najpierw zapewniliście wszystkim możliwość wyboru i czy głosowaliście za ludem, czy też za tymi, którzy twierdzą, że przemawiają w jego imieniu. Historia prawa i historia naszego kraju zapamiętają to głosowanie, podobnie jak wasze własne sumienie...
Maroun BADR (dr), lekarz bioetyki, badacz i nauczyciel prawa cywilnego
Francis JUBERT (dr), filozof specjalista w opiece paliatywnej i medycynie narracyjnej
Guillaume de THIEULLOY, doktor nauk politycznych
(« Kultura śmierci: Eutanazja. List do posłów: Jeżeli ten akt jest, jak twierdzicie, postępem cywilizacyjnym, czy zgodzilibyście się go sami dokonać? »
https://lesalonbeige.fr/lettre-aux-deputes-si-cet-acte-est-comme-vous-laffirmez-un-progres-de-civilisation-accepteez-vous-de-lacteur-vous-memes/ )
****Inny, ciekawy głos b.znanego dziennikarza i polityka z USA, Tucker-a Carlson-a w podobnej sprawie:****
« The Tucker Carlson Show - Exposing the State-Sponsored Death Cult Disguised as Healthcare & Preying on Whites and the Weak » https://tuckercarlson.com/live-show-july-8-2026
Angielski tekst jest też tutaj :
https://podcasts.happyscribe.com/the-tucker-carlson-show/exposing-the-state-sponsored-death-cult-disguised-as-healthcare-preying-on-whites-and-the-weak
Wolność, Równość, Samobójstwo
...znałem kiedyś Francuza, anestezjologa, zadeklarowanego ateistę, ale życzliwego katolicyzmowi, który porzucił zawód, ponieważ miał dość zabijania ludzi we francuskiej publicznej służbie "zdrowia", a było to wiele lat temu