Płaton Karatajew czy Andrzej Kmicic?
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Forum przyjaciół niegdysiejszego Forum Frondy. Tam się poznaliśmy!
Komentarze
Może to być (i pewnie jest) wynik mojej sklerozy, ale Karatajewa zapamiętałem jako człowieka bezgranicznie dobrego i mądrego. Takiego świętego żołnierza, którego dobroci nie zabiła ani wojna, ani niewola, ani sama śmierć. Jego cierpliwości w znoszeniu zła nie odbierałem jako syndromu niewolnika, przeciwnie – był to ktoś, kto nawet w niewoli potrafił odkryć wolność w sobie. Na swój sposób prawdziwy niezłomny, wbrew okolicznościom losu. Zupełnie jak ów kontrrewolucjonista z paryskiego więzienia, co w czasach Wielkiego Terroru wyskrobał na ścianie celi: „Prawdziwa wolność to wolność duszy”.
Tak mi się jakoś ten Karatajew zakodował, może błędnie. Pewnie to wskazówka, cobym se poodświeżał dawne lektury.
Ale ja chciałem nie o tym, tylko głównie o wybaczaniu niegodziwości. Przypomniał mi się sienkiewiczowski Glaukos, gdy konał na płonącym słupie, i ujrzał przed sobą orszak Nerona, a w tym orszaku Tajnego Współpracownika służb jego cesarskiej mości, niejakiego Chilona. Ile razy czytałem ten kawałek, to ciarki latały mi po grzbiecie, kiedy Glaukos masakrował wzrokiem kapusia, a ten trząsł się jak galareta, zżerany wyrzutami sumienia (ówcześni konfidenci mieli jeszcze coś takiego).
No i, jak pamiętamy, rozdygotany TW rzucił się nagle do stóp ofiary, skomląc o wybaczenie. Zaś Glaukos, który stracił najbliższych, któren sam był już tylko spalonym kawałem mięsa, który jeszcze przed chwilą odsyłał zdrajcę spojrzeniem na samo dno piekieł – zebrał siły i w ostatniej chwili ziemskiego żywota wycharczał:
- PRZEBACZAM!
Owóż mnie się zdaje, że podstawowy problem ze sporą częścią naszych rodaków nie polega na tym, że są podobni do Karatajewa albo do Glaukosa. Bo nie są podobni. Oni (ci którzy tworzą prawdziwy problem) nie wybaczają polskich krzywd. Oni te krzywdy mają, excusez le mot, w dupie:
„Co mnie, k…a obchodzi, że komuna zastrzeliła jakiegoś górnika! Auszwic? Kołyma? Stary o czym ty pierdzielisz, popatrz jaką zajebistą furę kupił se Zdzisek, no skąd on taką kasę wziął, mówił żebym dzisiaj przyniósł pół basa bo laski wpadną, a ja nie mogę bo wczoraj tak się najebałem, że jak dziś wypiję to umrę, a ty od Kwaśniewskiego to się odwal, przynajmniej tańczyć dyskopolo umie, po angielskiemu gada, wczoraj z Klintonem jak dwa ziomy nawijali, no i co że się nad grobami urżnął, ludzka sprawa…”
I tak dalej, każdy to słyszał po wielokroć. To jest coś zupełnie innego niż cierpliwe (pogodne bądź płaczliwe) znoszenie zła i przeciwności. Nie wypowiadam się o całym narodzie, nie mówię, że wszyscy Polacy tacy są, niech Bóg broni. Ale jeśli ktoś przeżył świadomie, dejmy na to 8 października 2000 roku, to ma prawo być z lekka zgorzkniały.
A wrogiem dużo mniej doskonałego Andrzeja Kmicica nie chciałbym być.
No mam taki przymus.
Taki Saddam wzruszał ramionami, gdy słyszał o rewelacjach amerykańskiej prasy o „300 noworodkach zamordowanych w okupowanym Kuwejcie”. Slobo też pukał się w głowę, kiedy NATO trąbiło o „masowych grobach Albańczyków”. Potem obaj przestali się śmiać. Bo dziś mocarstwa uwielbiają „wojny humanitarne”, „bombardowania humanitarne”, „polowania na zbrodniarzy wojennych”. Jak jest zbrodniarz – to dobrze; jak nie ma – trzeba go wymyślić.
Tymczasem z Kmicicem nasi wrogowie niczego nie musieliby zmyślać. Dziś każdy sąd uznałby pana Andrzeja za zbrodniarza wojennego, z co najmniej trzech paragrafów – mordowanie jeńców, eksterminacja ludności cywilnej, stosowanie tortur. Ma się rozumieć to wszystko tłumaczymy skwapliwie „obyczajowością epoki”, bo patrząc bez tej poprawki, po dzisiejszemu, trzaby uznać, że Babinicz najokrutniejszych czynów dokonał już po swym nawróceniu.
Weźmy najgorszy jego postępek z warcholskiego etapu życia – wyrżnięcie Wołmontowicz. Pamiętamy – wpada szlachta do Wodoktów i krzyczy: „Kmicic Wołmontowicze spalił, pomordował starców, niewiasty i dzieci!” Oburzająca zbrodnia, prawda?
Jednakowoż kiedy nawrócony Babinicz urządza rajd z Tatarami po Prusach, robi właściwie to samo, tyle że na nieprzyjacielskiej ziemi, na wielokrotnie większą skalę:
„Kto polską mową o litość umiał prosić, ten z rozkazu wodza był oszczędzany, ale natomiast niemieckie osady, kolonie, wsie i miasteczka zmieniały się w rzekę ognia, a przerażony mieszkaniec szedł pod nóż. […] co wieczora spokojnie odmawiał różaniec przy blasku płonących osad niemieckich, a gdy krzyki mordowanych zmyliły mu rachunek, wtedy zaczynał od początku, aby duszy grzechem niedbalstwa w służbie bożej nie obciążać.”
Widać tu ciepłą ironię, z jaką Mistrz Henryk traktował swych bohaterów. Bowiem wychodzi na to, że masakra w Wołmontowiczach była dla ówczesnych zbrodnią wcale nie dlatego, że zarżnięto niewiasty i dzieci, ale tylko ponieważ mówiły one po polsku.
Mnie martwi Karatajew. Im bardziej uduchowiony i doskonały tym bardziej mnie martwi. Im bardziej szanowany tym bardziej mnie martwi. Chcę Kmicica.
A wzorem - jak już- niech będzie Zasępa ze "Sposobu na Alcybiadesa"
"— Jak ty to możesz znieść? — szepnąłem oburzony.
— Ja tego nie mogę znieść, ale muszę. Łobuz jest nam potrzebny. Tylko przez niego możemy dojść do
sposobów. A zresztą, to nam się naprawdę przyda.
— Co nam się przyda?
— Musisz się, bracie, nauczyć znosić takich typów, jak Kicki.
— Po co?
— Nie zawsze można od razu uruchomić pięści i nie do wszystkiego można dojść przez pięści. Grunt to
zimna krew. Opanuj się więc, bracie, i bądź flegmatykiem. Jak przyjdzie czas na wycisk, to damy Kickiemu
wycisk.
Wzruszyłem ramionami, ale zostałem. Zasępa czasem zaskakuje mnie czymś takim. Niby zwyczajny
chłopak jak inni, trochę łobuz, aż nagle przemówi do ciebie zupełnie jak filozof. Dawno już zauważyłem, że
ma takie skłonności. Dlatego trzymam się mimo wszystko Zasępy; on czasem widzi szerzej od innych. "
poleciałeś Losie za bardzo, Bereza i burzenie cerkwi? to przecie fejki, tak mówi Trump
jestę filiom semitiom, noale to mi trochę za mocne
A jeśli o zbawieniu jednostek mówimy - można wejść do Królestwa Niebieskiego nie znając polskiego. Królestwo Niebieskie i Królestwo Polskie - to dwa bardzo różne pojęcia.
Jeśli to się udało parchatym Żydom, będzie dla nas obelgą, jeśli nie uzyskamy kilka razy tyle.
Morze arabstwa wokół, islam który za jeden z podstawowych celów stawia sobie zniszczenie państwa Żydów, dysproporcja liczebna Izraelitów vs sąsiedzi, permanentne saldo ujemne potrzebne do istnienia w ogóle, we wrogim otoczeniu szczególnie. Trzeba bylo odbudowywać rolnictwo i rekultywować spustynniałą ziemie. Wielkie instalacje odsalania wody morskiej, potem jeszcze większe pompy i dziesiątki kilometrów rur, wszystko żeby wydrzeć trochę ziemi pustyni. Działania całkowicie oderwane od rachunku ekonomicznego. Bez corocznej dotacji z USA i parasola ochronnego, państwo dawno by zginęło niezależnie od żelazowej woli mieszkających tam osadników. Wsparcie USA niewiele by pomogło gdyby nie determinacja obronna i ekonomiczna mieszkańców. Podobnych paradoksów jest sporo.
Proszę przyjąć pod rozwagę, ze tzw. geopolityka jest tu wtórna, a podstawowym pierwiastkiem warunkującym istnienie Izraela jest metafizyka czyli Najwyższy i Jego plany. To bardzo frapujące założenie, bo dzięki niemu, niezależnie od bieżących i przyszłych działań, znamy wynik końcowy. Żydki się uchowają, wszystko jedno czy będą poczciwe czy podłe.
Bo tak!
Polacy nie maja zagwarantowanego przez Pana w Pismie istnienia. Nie mają jednak też przypisanej zagłady. Muszą liczyć na siebie i stałą pomoc wyproszona u Pana. Muszą się więc bardziej starać niż Żydzi i nie powielać bezrefleksyjnie ich sposobów postępowania. My musimy swoją wielkość i prawo do istnienia stale udowadniać.