o. Hryniewicz - myśli, pisma, uczynki
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Forum przyjaciół niegdysiejszego Forum Frondy. Tam się poznaliśmy!
Komentarze
Love is the unfailing pleasure and indivisible union of those who participate through their longing in what is good by nature
z Philokalii
...i teraz: "Bóg jest miłością" (1J4)
https://youtube.com/playlist?list=PLEZ9ar_eUdoF7ipx1Izk5FYTS1a59L2-A
https://youtube.com/playlist?list=PLEZ9ar_eUdoE-SuCT4azkBsLDyT97XogP
Przesłuchałem pierwszą playlistę (można spokojnie na podwójnej prędkości, bo prowadzący mówi wolno) i byłem mocno poruszony: niby wszystko znane, ale ładnie zebrane do kupy i sporo jest niekoniecznie oczywistych wniosków.
Szczerze mówiąc nie zauważyłem niczego, co byłoby sprzeczne z ortodoksją, chociaż może to wynikać po prostu z mojej niewiedzy.
weźmy przede wszystkim Jego obraz, "autoportret": Rdz 1:27, Rdz 2:24, Ef 5:31-32
ciało = życie w języku biblijnym, wcale nie chodzi tutaj o eufemistyczne określenie kopulacji
ale też J 1:1 prowadzi do identycznych wniosków
dodałem uwagę w edycji
...a nawet J 1:1-3
https://excathedra.pl/index.php?p=/discussion/11134/o-milości-trzy-ustepy
Można postawić tezę, że uprawniają one do przyjęcia za objawione, że można analogicznie rozumieć Boga-stwórcę jako "myślącego", którego "myśl" ma charakter sprawczy, przy zastrzeżeniu, że tylko z perspektywy stworzenia (tego co stworzone) jest to proces odbywający się w czasie
i dalej - kiedy Bóg "myśli" o sobie ("ja") nazywamy to zrodzeniem - "myśl" ta (Logos) jest "zrodzonym, a nie stworzonym" - Synem Ojca (przez wzgląd na Wcielenie)
dalej mamy myśl "ty", ale ona już sprawcza sama w sobie nie jest, gdyż jej desygnat odpowiada już "myśli" "ja", nie ma o czym mówić
ale dalej mamy myśl "my" i nazywamy to pochodzeniem w odróżnieniu od zrodzenia, ponieważ jest to "myśl" już z perspektywy zarówno Boga (Ojca) i zrodzonego (Syna Bożego), "myśl" "myślana" i przez Boga (Ojca) i przez zrodzonego (Syna Bożego) i jej desygnatem jest - odpowiedni dla treści "my" ("miłosnego" w świetle Objawienia - Bóg jest miłością a obrazem Trójcy jest człowiek "mężczyzna-i-niewiasta") desygnat - Jedność Ojca i Syna - zwana Duchem (z racji swojej nieuchwytności postaci, "bezpostaciowości", z perspektywy człowieka - w odróżnieniu od Boga wcielonego - Syna Bożego, który przyjął ciało człowieka uchwytne dla naszych zmysłów i intelektu) - Duchem Świętym Ojca i Syna, który jest ich wzajemnym "poznaniem" i "miłością", "przeżyciem jedności"
...powyższe to oczywiście tylko analogie, ale wydają się i uprawnione w świetle Objawienia i dające jakieś określone pojęcie, poczucie zrozumienia, że prawda wiary głoszona przez Kościół jest zgodna z Objawieniem - nie ma opcji, żeby Duch pochodził tylko od Ojca lub "od Ojca przez Syna" - chyba że chodzi o jakiegoś innego Ducha niż Duch Jezusa Chrystusa
...taka koncepcja
Z drugiej strony to nie jest wyłącznie problem z teologią. Cały świat okazuje się za duży, żeby się zmieścić w mojej głowie. Tak samo jest niepojęte, czym jest elektron, że się zachowuje raz jak cząstka a raz jako fala i co tam, u licha, faluje.
bo był czellendż, żem wielki grzesznik
Acha, rozumienie występuje tylko w kontekście, innego rozumienia nie ma. Rozumieć znaczy znać dokładnie (czy myśleć, że się zna) strukturę Trójcy Świętej i widzieć tę strukturę taką, że Duch Święty wywodzi się z Ojca i Syna, jak nie dodamy Syna, to całe Credo na nic.
Odrzucenie filioque to podstępny subordynacjonizm.
To był zresztą pogląd Lutra - wziąć Pismo i odczytać z niego samodzielnie wszystkie przepisy niczym gospodyni z książki kucharskiej. Straszna herezja.